Pospiech imobilien

Ogień jest niezmiernie niszczycielską siłą. Kiedy na własnej drodze znajdzie wrażliwe na spalenie substancje, poddaje je doskonałej destrukcji. Nieplanowany proces spalania może objąć prawie całe nasze nam materiały - ciała stałe, ciecze i gazy. W współzależności od spalanego środka do poskramiania pożarów zwraca się inne środki gaśnicze. Najciekawszym jest oczywiście woda. Natomiast nie w jakimkolwiek przykładu można się nią posługiwać. W pożarach bierze się i dość często piany czy proszków. Mniej atrakcyjnym faktem jest korzystanie pary wodnej do dławienia ognia i hamowania jego przenoszenia się. Mniejsza popularność pary wynika chyba z obecnego, że można ją korzystać wyłącznie w miejscach zamkniętych oraz do gaszenia jedynie określonych pożarów. Para jako sposób gaśniczy (ang. steam fire extinguishing) nie kształtuje się na model do gaszenia płonących lasów. Nie wyznacza to, że nie można z niej podejmować podczas gaszenia palącego się drewna. Para jest wydajnym rozwiązaniem między innymi podczas pożarów w wnętrzach ludzi do suszenia drewna, jednak metraż tych znaczeń nie może występować 500 metrów kwadratowych. Proces gaszenia parą polega na stosowaniu jej pod ciśnieniem w rejon pożaru. Dzięki temu trwa rozrzedzenie gazów palnych stawiających się w jego rejonie, spada też stężenie tlenu, co w konsekwencji zapobiega jego rozwój, a po kilkorgu minutach gaśnie ogień. Parę dopasowuje się nie tylko do gaszenia pożarów ciał stałych, ale te cieczy i gazów. Natomiast w tych przykładach ogień musi się szerzyć tylko na terenie zamkniętym. W zasięgu otwartym para wodna traci swoją skuteczność jako materiał gaśniczy.